While getting surprised with Dhanush being given the VVIP treatment all over the country for the crazy song Indian film music lovers was waiting for one big man to comment on the song. And, finally the words came from the horse mouth itself! Yes, A R Rahman finally reacted to the popularity of this soup song. “This song is one of a kind like Aamir Khan’s hit number ‘Athi Kya Kandala…?’ in the film ‘Ghulam’. These types of songs come once in a while and we should enjoy the tunes. I enjoyed it,” said the double Oscar Winner.

The latest big name that is added in the list is none other than the double Oscar winner A R Rahman. The music genius has congratulated the team of the film ‘3’ for delivering such a crazy hit song saying, “The Tamil music has again got the attention of the whole nation!”

BUT, see this.. U TUBE TOO.

live Malayalam TV show, one of the Judge, P Jayachandran, the famous singer in malayalam, tamil and hindi just walked out of this kolaveRi SOUP!!

“Cadres who have dedicated themselves to social and political renaissance should
keep going without forgetting that BAD FRIENDSHIP WILL END IN TROUBLE’

We agree that he is the best script writer in tamil cinema.
But in his above birthday script the characters and their dialogue..is very much confused.
the above dialogue should be from the cadres side!

मुंबईत उभ्या भारताचं दर्शन घडतं असं आपण उगाच म्हणत नाही. इथे विविध भाषा बोलणारे लोक राहतात. इथल्या वातावरणाशी एकरूप होऊनही स्वतःचं वेगळेपण टिकवण्याचा प्रयत्न करत राहतात. वर्षानुवर्षं (अनेकदा पिढ्यानपिढ्या) मुंबईत काढूनही आपली भाषा शक्य तेवढी टिकवण्याचा, तिच्याशी असलेलं नातं जोपासण्याचा प्रयत्न मनापासून ते करतात. पुदीयमाधवी या नावाने तामीळमधून लेखन करणारी लेखिका अशांपैकीच एक. या शहरातली तिची चौथी पिढी. त्यामुळे मुंबईतलं जगणं ती अगदी जवळून ओळखते. तिच्या अनेक कविता अन् कथांमधून मुंबईतल्या जीवनाची झलक पसरलेली आहे. तीनेक कवितासंग्रह, दोन कथासंग्रह, समीक्षात्मक लिखाणाची दोन पुस्तकं आणि वैचारिक लेखनाचा संग्रह असं वेगवेगळ्या तऱ्हेचं तिचं लिखाण पुस्तकरूपात आलं आहे. दैनिकं व नियतकालिकांमधून तिचं लेखन कधी स्तंभरूपाने तर कधी स्वतंत्र लेखांच्या रूपाने चालूच असतं. राजकीय क्षेत्रात सक्रिय होण्याची संधी असूनही जाणीवपूर्वक ती दूर राहिला आहे, मात्र तिची ठाम अशी राजकीय मतं आहेत. आपलं अभिव्यक्तिस्वातंत्र्य गमावून राजकारणात उतरण्याची तिची इच्छा नाही. कारण आपली मतं मांडण्याबाबत ती खूप आग्रही आहे आणि अशी वृत्ती राजकीय क्षेत्रात चालत नाही हा तिचा अनुभव आहे.
मुंबईत सुरुवातीचं बालपण गेल्यानंतर आठवीत असताना तिची रवानगी आधी मदुराईजवळच्या गावी आणि नंतर मदुराईतल्या शाळेत झाली. कॉलेज शिक्षणही तिथेच पार पडलं. त्यानंतर मात्र नोकरीच्या निमित्ताने ती मुंबईत आली ती इथेच स्थिरावली. असं असलं तरी बालपणीही दर सुट्टीत माधवी आणि तिच्या पाचही बहिणी मुंबईत येतच असत, कारण आईवडील इथेच राहत होते. वचील वल्लीनायकम हे सरकारी नोकरीत असले तरी राजकीय क्षेत्रात सक्रिय होते. धारावीतल्या त्यांच्या घरात सतत कार्यकर्त्यांची ऊठबस, वेळीअवेळी होणारा त्यांचा वावर याचा परिणाम मुलींवर व्हायला नको म्हणून मुलींना त्यांनी आपल्या गावीच ठेवण्याचा निर्णय घेतला होता. सुटीच्या काळात मात्र त्यांना घरी यायला मिळे. वल्लीनायकन हे मुंबईतल्या दलित तामीळ समाजासाठी काम करण्याच्या ध्यासातून राजकीय-सामाजिक चळवळीत उतरले. डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांनाही ते भेटले होते. आपल्या देशाला राजकीय स्वातंत्र्यापूर्वी सामाजिक व आर्थिक स्वातंत्र्याची गरज आहे असं त्यांचं मत होतं. स्वातंत्र्यानंतर सत्ताकारणाचाच प्रभाव राहील आणि विशिष्ट वर्गाचाच लाभ होईल अशी त्यांची धारणा होती. वडिलांमुळे माधवीला समाजातल्या विसंगती, विरोधाभास आणि समस्या यांचं भान आलं. घरात चालणाऱ्या चर्चा, वादसंवाद आणि चळवळविषयक साहित्य न्याहळत ती मोठी झाली. सातवीत असेपर्यंत ती मुंबईतच होती, त्या संस्कारक्षम वयात तिला या गोष्टींची जाणीव होत गेली…..
लहान वयापासूनच सामाजाबद्दलचं एक भान मनात जागं झालेल्या पुदीयमाधवी या लेखिकेला भांडुप इथल्या तिच्या घरीच भेटले. मूळ नाव मल्लिका असलेल्या या लेखिकेने पुदीयमाधवी (म्हणजे नवी माधवी) या नावाने लिहायला सुरुवात केली त्यामागे तसा काही हेतू नव्हता. मासिकाच्या प्रकाशकाने विचारलं की कोणत्या नावाने हे छापायचं, तेव्हा एकदम तिला वाटलं की हे नाव घेऊया आणि तिने तेच पुढे कायम ठेवलं. जिच्यावरून हे नाव घेतलं गेलं ती माधवी ही व्यक्तिरेखा एका तामीळ कथेत येते. शिवाय तामीळनाडूत माधवी नावाची एक वेल आहे, जी कोणत्याही परिस्थितीत चिवटपणे तगून राहते.
सजगपणे अवतीभवतीच्या वास्तवाकडे पाहणाऱ्या माधवीशी झालेली हा बातचीत-

पुदीयमाधवी हे नाव धारण करण्यामागे खास असं कारण आहे का? या नावामागची पार्श्वभूमी सांगाल?
माधवी ही एक वेलविशेष आहेच, पण माधवी नावाची एक व्यक्तिरेखा शिलपतिकारम या तामीळ महाकाव्यात आहे. तिच्याभोवती असलेली कथा वेगळीच आहे. मध्यमवर्गीय व्यावसायिक कुटुंबातलं कोवलन आणि कन्नगी हे जोडपं तामीळनाडूतल्या पुकार या बंदरात सुखाने कालक्रमणा करत असतं. एकदा एका कार्यक्रमात माधवी नावाची कलावंतीण नृत्य सादर करते, जिच्यावर कोवलन भाळतो. तो माधवीच्या आईला पैसे देऊन तिला विकत घेतो. आपल्या पत्नीला विसरून जाऊन कोवलन माधवीसोबत राहू लागतो. व्यवसायाकडे दुर्लक्ष करून कफल्लक बनतो. त्यांना एक कन्याही होते. एक दिवस समुद्रकिनारी दोघेही गात असतात. कोवलन कावेरी नदीचं स्तवन गातो, तर ते ऐकून माधवी आपल्या गाण्यातून राजाची स्तुती करते. पण कोवलनला नाटतं की ती परपुरुषाच्या प्रेमात आहे. म्हणून तो रागावतो आणि कन्नगीकडे परत जातो. तिथून दोघे मदुराईला निघतात. तिथे पत्नीचे पैंजण विकण्यासाठी तो सोनाराकडे जातो. सोनाराने राणीचे पैंजण हडप केले असतात, म्हणून तो य चोरीत कोवलनला अडकवतो. त्याला फाशीची शिक्षा होते. कन्नगीला याबद्दल कळतं तेव्हा ती राजाकडे जाते आणि सत्य सांगते. राजाला पश्चात्ताप होतो, आणि तो दक्क्याने मरण पावतो. कन्नगी अग्निदेवतेची प्रर्थना करून मदुराई शहर भस्मसात करण्याची विनंती त्याला करते. आज कन्नगीची पूजा संपूर्ण दक्षिणभआरतात केल जाते. तिकडे माधवीला सारं समजल्यावर ती घरदार सोडून देऊन मुलीसह बुद्धधर्माचा स्वीकार करते. तिची मुलगी मणिमेखला हिचीही एक वेगळच कहाणी तामीळ साहित्यात आहे.
मी माधवीचं नाव घेतलं ते यासाठी की माधवी ही पहिली अशी महिला आहे जी कौटुंबिक वर्तुळातून बाहेर पडली आणि स्वतःचा स्वतंत्र मार्ग तिने निवडला. ती सामाजिक प्रवाहात शिरली. मी तिचं नाव घेतलं ते माझ्या प्रकाशकाने रेल्वेत झालेल्या धावत्या भेटीत मला कोणत्या नावाने तुझं लिखाण छापू, असं अचानक विचारलं तेव्हा..सहज मनात आलं आपण माधवी नावाने लिहावं. एक अनामिकता लिहिताना बरी वाटतेच…पण आजही एखादा कॉलेजातला प्रोफेसर मला विचारतो, तू त्यानाचणारीचं नाव का घेतलंस, कन्नगीचं का नाही. खरं तर त्याला विचारायचं असतं, एका वेश्येचं नाव का घेतलंस? अशा तऱ्हेचे शेरे ऐकल्यावर पुदीयमाधवी हे नावच कायम ठेवायचं हे मी पक्कं करून टाकलं….
माधवी, तुम्ही या मुंबई शहराचं एक निराळं रूप अनुभवलं आहे. आज धारावीचा परिसर फारच गजबजलेला आहे, तसाच तेव्हाही असेल. पण एकूण वातावरण कसं होतं तेव्हाचं? आणि तामीळ लोक पूर्वीपासूनच तिथे मोठ्या प्रमाणावर राहत होते का?
आम्ही राहत होतो तेव्हाची आणि आताची धारावी यात खूपच अंतर आहे. त्यावेळीही गर्दी होतीच तिथे, पण आता ती फारच वाढली आहे. धारावीत जागा घेणं आज शक्य होणार नाही इतकी किंमत आली आहे त्या जागेला. कारण सध्याचं पुनर्विकासाचं धोरण. आमचं कुटुंब धारावीत होतं तेव्हा हा भाग तस खूपच शांत होता. खरंतर कामगार, मजूर आणि सरकारी नोकरीत असलेले निम्नमध्यमवर्गीय यांचा हा भाग. दक्षिणेतले, विशेषतः तामीळनाडूतले अनेक मजूर मुंबईत आले की धारावीत राहत. ब्रिटिश काळातच याची सुरुवात झाली. इथल्या टॅनरीत काम करण्यासाठी तामीळनाडूतले लोक येत. मग रेल्वेचं वर्कशॉप, बंदरं, अशा ठिकाणी मजूर-कामगार लागत तेव्हा तामीळ लोक मोठ्या प्रमाणात येऊ लागले. इथे रोजगार होता ना….
आमचं कुटुंब तसं फार पूर्वीपासून मुंबईत आलं होतं. माझी चौथी पिढी आहे इथली. आमची परिस्थिती ठीकठाक होती. पुढे इथून आम्ही इथून अँटॉप हिल भागात गेलो. ते तसं बरंच नंतर. इथे होतो तेव्हा धारावीत चक्क समुद्रकिनारा होता, हे आज कुणाला खरं वाटणार नाही. आम्ही मुलं रोज तिथल्या वाळूत खेळत असू. मजा यायची खूप. आता सारंच बदललं आहे. आज जिथे धारावी-बांद्रा लिंक रोड आहे तिथे हा समुद्र होता.
तुम्ही शिक्षणासाठी मदुराईला होता, तिथले दिवस कसे होते? मुंबई आणि मदुराई असा फरक जाणवायचा का?
तिथले आमचे दिवस छान होते. आम्ही सहा बहिणी आणि एक भाऊ. वडील चळवळीत सक्रिय होते. घरात खूप राबता असायचा कार्यकर्त्यांचा, कामगारांचा. अनेक नेतेही घरी येत. त्याचा एक निराळाच संस्कार आमच्यावर झाला. निदान माझ्यावर तरी. म्हणजे मी समाजाचा विचार करू लागले, वाचू लागले वगैरे. पुढे लिहूही लागले. घरात माझ्या भावंडांपैकी कुणीही या क्षेत्राकडे वळलं नाही. काय असेल ते असो, पण वडिलांना वाटलं असावं की मुलींना या वातावरणापासून थोडं लांब ठेवायला हवं, त्यांना सुरळीतपणे अभ्यास करता यायल हवा. कदाचित अशा प्रकारे वेगवेगळे लोक घरी येत असल्याने मुलींना कुणाचं आकर्षण वगैरे वाटलं तर…असा विचारही त्यांनी केला असावा असं आज मला वाटतं. त्यांना आपलं काम सोडायचं नव्हतं म्हणून त्यांनी हा मार्ग काढला असावा. माहीत नाही…
मला पहिल्यांदा एक वर्ष माझ्या आजोळी ठेवलं होतं. नंतर मदुराईतल्या शाळेत प्रवेश मिळाला आणि मी तिथे हॉस्टेलवर राहू लागले. हॉस्टेलचं जीवन खूप शिस्तबद्ध आणि कडक. रोमन कॅथलिक चर्चची शाळा आणि हॉस्टेल होतं ते. पहाटे पाच वाजता प्रार्तना व्हायची. तिकडे आमच्या घरात देव आहे की नाही, यावर वाद झडायचे आणि तो नाही, यावर बहुतेक जण अनुकूल असायचे आणि शाळेत उलटी स्थिती. प्रार्थनेविना जेवणही होत नसे आमचं. हा विरोधाभास होता, पण तो अंगवळणी पडत गेला. सुटी संपली की वडील आमची तिकिटं आणि सोबतीला कुणाला तरी पाठवायचे. सुटी संपताना तीच तऱ्हा, आमची वरात याच थाटात मदुराईला परतायची. घरी खूप मजा करायचो आम्ही साऱ्या बहिणी…
शाळेतही मला आवडायचं. गोष्टीची पुस्तकं वाचायची, गाणी म्हणायची आणि नाटकातून काम करायचं असं बरंच तिथे होतं. एक्स्ट्रा करिक्युलर अॅक्टिविटीज् भरपूर होत्या.मुंबईतएवढं मिळालं असतं की नाही कोण जाणे. माझ्या मुलांना तरी नाही मिळाल्या पुढच्या काळात. माझं खरं वाचन मात्र कॉलेजात गेल्यावरच सुरू झालं. त्यापूर्वी साहित्यकृतींपेक्षा इतर वैचारिक लेखनच मी जास्त वाचलं होतं. वडिलांकडे तसलं साहित्य भरपूर असायचं ना.. जयकान्तन हे माझे सर्वात आवडते कथाकार. कल्कींच्या कादंबऱ्याही मी वाचे, पण जयकान्तन जास्त आवडत. तसंच आर के नारायण यांचं नाव तेव्हा गाजत होतं. मला त्यांचं लिखाण आवडायचं, पण त्यातलं ग्रामीण वातावरण फार कौतुकाचं वाटलं नाही, कारण मी स्वतःच गावातल्या जीवनाचा प्रत्यक्ष अनुभव घेतला होता ना….दुसरे महत्त्वाचे कथालेखक म्हणजे पुदुमै पित्तन. तामीळमधले ते सर्वोत्कृष्ट कथाकार आहेत असं माझं मत आहे.
तुम्ही लिहायला कशी सुरुवात केलीत? कवितांनी साधारणपणे प्रत्येकजण लिहायला सुरुवात करतो…
माझी सुरुवाही मात्र कथेने झाली. तरी पुढे मी कविताच जास्त लिहीत होते. दरम्यान मी मुंबईत येऊन एचएसबीसी मध्ये नोकरी करत होते. बँकेतली नोकरी सांभाळून लिखाण वगैरे करण्याचा विचारही फारसा करायला मिळत नव्हता. माझ्या लग्नानंतर, 1982 पासून मी डोंबिवलीत राहू लागले. तिथून फोर्टमधलं ऑफीस गाठणं हाच मोठा व्याप असायचा. बँकेत मी बावीस वर्षं राहिले. स्वेच्छा निवृत्ती आल्यावर लगेच राजीनामा दिला.
तरी त्याही काळात कधी कविता वगैरे लिहीत असे…पण फार लिहीत नव्हते. समोर विषय खूप असायचे. रोजच्या प्रवासातच अगणित कहाण्या दिसायच्या. वाटायचं आपण लिहायला हवं. पण रोजच्या धावपळीत त्याकडे दुर्लक्षच व्हायचं.
एकदा एका तामीळ मासिकाचा संपादक माझ्या मागेच लागला की लिहाच काहीतरी. नेहमी भेटायचा आणि आग्रह करायचा. मग मीही ठरलं काही लिहायला हवं. गाडीतच मग लिहायची काहीतरी. माझं लिखाण मी कधी जपून ठेवतही नव्हते. माझं लेखन कंपोझ करणारा एक कॉपी माझ्यासाठीही करून ठेवायचा. त्याने व्यवस्थित फाईल बनवली होती. तोच पुढे मागे लागला की पुस्तक करा. तेव्हा मी म्हटलं की माझ्याकडे लिखाण आहे कुठे… मग त्याने ती फाईल दाखवली मला.
कविता तर मी लिहीतच होते. पण मुंबईतल्या जीवनावर कथात्मक लिखाण असंच एका साप्ताहिकासाठी केलं. रूम फॉर यू. मुंबईसारख्या शहरात प्रत्येकाला एक स्पेस हवी असते, ती त्याला मिळत नाही, त्यामुळे आयुष्यात अनेक प्रश्न उभे राहतात. या सूत्राला धरून मी कथावजा लिखाण करत गेले. दर आठवड्याला एक याप्रमाणे सलग पंचवीस कथा लिहिल्या. त्यांना प्रचंड प्रतिसाद मिळाला. मुंबईत स्वतःची स्पेस मिळणं, स्वतःचा एक कोपरा मिळणं ही कठीण गोष्ट झाली आहे. असा कोपरा आवश्यक असतो, मानसिक, कौटुंबिक आणि सांस्कृतिक बाबी त्यावर अवलंबून असतात. ‘तनिआरे’ म्हणजे सेपरेट रूम. हा माझा ‘तामिल पोस्ट’मधला स्तंभ लोकांना खूप आवडला, अनेकदा कुणी फोन करून विचारत असे, माझी ही गोष्ट तुला कशी कळली? खरंतर तसं काही नसायचं, पण इथल्या जगण्याचं प्रतिबिंब या लिखाणात पडल्याने कुणाची ना कुणाची ती गोष्ट असायचीच. हे लेखन मी अगदी सहजतेने केलं. हातात लेखणी घेतली की ठरवलं नसतानाही विषय सुचायचा आणि मी झर्रकन लिहून टाकायचे. मला पक्त दोन पानं दिली होती, त्यात सारं बसवायचं असे. पण त्यामुळे ते छान चौकटबद्ध, नेमकं लिखाण झालं. माझ्या ओळखीच्या अमेरिकेत राहणाऱ्या एकाने अमेरिकन युनिवर्सिटीत या कथा अनुवादित करून पाठवल्या. तिथल्या ब्लॅक अमेरिकन लोकांमध्येही ही समस्या आहेच. तिथल्या जीवनाशी मिळतं जुळतं वातावरण असल्याने तिथेही त्या अपील झाल्या.
तुमच्या कवितांमध्येही मुंबईतलं जीवन, सार्वजनिक आणि खासगी आयुष्यातल्या स्त्रियांच्या समस्या यांचं प्रतिबिंब सापडतं. एरवी प्रासंगिक लिखाण करतानाही तुम्ही अनेक सामाजिक किंवा राजकीय प्रश्न हाताळता. कथा-कविता आणि अशा तऱ्हेचं लिखाण यात काय फरक जाणवतो? कुठलं लिखाण तुम्हाला अधिक जवळचं वाटतं?
दोन्ही ठिकाणी मीच असते. त्यामुळे सांगणं कठीण आहे. पण एक आहे, माझ्या लेखांमधून मी लिहिते ती थेट माझी मतं, माझे विचार असतात. मी जोरदारपणे ते मांडू शकते. हा फरक काही कमी महत्त्वाचा नाही. अभ्यास आणि संशोधन करून मी हे लेख लिहिते. मग काश्मिरचा विषय असो की रामसेतूचा किंवा द्रविड चळवळीचा.
लेखन करताना अत्यंत मोकळेपणाने आपल्याला लिहिता येतं असं वाटतं का? अनेक अगदी स्त्रीवादी लेखिकांनीही एक अदृश्य अडसर जाणवतो हे कबूल केलं आहे. तुमच्याबाबत काय म्हणता येईल?
करं आहे. अनेकजणी हे कबूल करतात, तर काही कबूल करत नाहीत एवढाच फरक. मला तर वाटतं की प्रत्येकच स्त्रीला लिहिताना ही समस्या जाणवतेच जाणवते. तिल कसं हाताळायचं हे महत्त्वाचं असतं. याचे प्रत्येकीचे वेगळे मार्ग असू शकतात. स्त्रीवादाबद्दल मला विचाराल तर स्त्रीवाद मला मान्य आहे. पण पाश्चिमात्य देशांमधील स्त्रीवादाचं अंधानुकरण मला रुचत नाही. आपल्याकडली परिस्थिती वेगळी आहे. तिथे तिकडल्या फूटपट्ट्या लावून कसं चालेल? स्त्री-पुरुषांच्या संदर्भात बोलायचं तर दोघेही एकमेकापेक्षा काही बाबतीत वेगळे आहेत असं मी म्हणेन. पण यामुळे पुरुष वरचढ आणि स्त्री गौण ठरते असं मी मानत नाही. हाच माझा फेमिनिझम आहे.
आता यापुढे नवीन लेखनाचा काय संकल्प आहे? सध्या तुम्ही ब्लॉगही लिहीत असता… कवितांचा इंग्रजी अनुवाद त्यावर टाकलाय हे बरं झालं.. इतर भाषकांना वाचता येतात.
माझं ब्लॉगलेखन तसं दोनेक वर्षांपासून चालू आहे. पण मुख्यतः तामीळमधून. माझं बहुतेक स्फुट लेखन मी त्यावर टाकत असते. मुंबई सिरीजमधल्या इंग्रजी कविताही आहेत त्यावर.
स्वतंत्र प्रकल्प म्हणाल तर आता एक कादंबरी लिहितेय. चार मुली हॉस्टेलवर राहून मोठ्या होतात आणि आयुष्यात वेगवेगळ्या क्षेत्रात स्थिरावतात. त्यांची त्याकाळातली हॉस्टेलची मेट्रन आणि एकमेकीच्या संपर्कात असलेल्या या चार मैत्रिणी यांची ही कहाणी आहे.
म्हणजे तुमच्या स्वतःच्या हॉस्टेल लाईफची झलकही येणार त्यात…
अगदी बरोबर. ती तर येणारच. पण इतरही बरंच काही असेल. थोडंच लेखन झालंय. पण आता त्यावरच भर देणार म्हणते….
तुमचा संबंध राजकीय आणि सामाजिक वर्तुळाशी पूर्वीपासून राहिला आहे. वेगवेगळ्या मंचांवरून तुम्ही सामाजिक कामात सहभागी होता. तर तुम्ही राजकारणात अजून प्रवेश कसा नाही केलात? या क्षेत्रात शिरावं असं वाटलं नाही कधी?
मला सहज प्रवेश मिळाला असता राजकारणात. माझे वडील याच क्षेत्रातले ना. इथल्या डीएमकेचे ते संस्थापक सदस्यच आहेत. मी राजकारणात आले तर लोकांना हवंच होतं. पण मला राजकारणातल्या अनेक गोष्टी रुचत नाहीत. पचनीच पडत नाहीत. मी स्पष्टवक्ती आहे आणि राजकीय व्यक्तींना स्पष्ट बोललेलं आवडत नाही. मी टीका करते ते त्यांच्या पाठिराख्यांनाही पटत नाही. करुणानिधी हे तर डीएमकेचे सर्वेसर्वा. पण मी त्यांच्याही विरुद्ध बोलते. त्यांची राजकीय विचारसरणी आणि कृती यात अंतर आहे असं मी एकदा म्हटलं, ते आवडलं नाही लोकांना. असं राजकारणात चालत नाही. ही मुलगी काहीही बोलते असं त्यांना वाटतं. सहन होत नाही. आपण आपलं लांबच बरं.
माझ्या लेखनातूनही मी भरपूर टीका करते. तिथले लोक काहीच आवाज कसा उठवत नाहीत असं मी म्हणते तेव्हा तामीळनाडूतले परिचित व मित्र म्हणतात, तू तिकडे मुंबईत बसून वाटेल ते लिहू शकतेस. इथे ये आणि लिही. तुला लिहिताच योणार नाही. तेही आपल्या जागी ठीकच म्हणायचे. त्यापेक्षा आपलं हे क्षेत्र बरं.
सध्या तामीळमधल्या प्रकाशन क्षेत्राची आणि एकूणच भाषाविषयक स्थिती कशी आहे? तुमच्या स्वतःच्या घरात मुलांचा तामीळशी संबंध कसा राहिला आहे?
खरं सांगायचं तर स्थिती वाईट आहे. इतर भाषांसारखीच. प्रकाशक नवीन लेखकाच्या पुस्तकाला पैशावाचून हात लावायला तयार नाहीत. आमच्यासारख्या किंवा अगदी नामांकित लेखकालाही रॉयल्टी मिळणं मुश्किल असतं. म्हणजे मिळतच नाही. असं चाललं आहे. माझी पुस्तकं ग्रंथालयांमधून घेतली जातात म्हणून प्रसिद्ध होतात. भाषेकडे लोक दुर्लक्षच करत आहेत. त्यांची तरी काय चूक…माझ्या मुलीला तामीळ येतं. पण मुलाला येत नाही. त्याला त्यात रस नाही. मुलगीही अमेरिकेत गेली होती. पुढे लग्नानंतर तिथेच स्थायिक झाली आहे. मला ते आवडत नाही. पण ती म्हणते, इट्स माय लाईफ. तिचंही बरोबरच आहे.
आज भाषांचं भवितव्य कठीण बनत चाललं आहे त्यामागे अनेक कारणं आहेत. जागतिकीकरणामुळे माणूस स्वतःच्या भूमीपासून, संस्कृतीपासून दूर जातो. आंतरजातीय विवाह हेसुद्धा भाषेला मारक ठरतात. मी त्यांच्या विरोधात नाही, पण ही वस्तुस्थिती आहे. अशा घरांमध्ये अनेकदा दोघांच्याही मातृभाषा बाजूला पडताना दिसतात. शिवाय पालकांकडेही मुलांना भाषेबाबतचं भान न दिल्याचा दोष जातो असं मला वाटतं.

आता माधवीने आपल्या लेखनात, सामाजिक कामात मन गुंतवलं आहे. यापूर्वी, साहित्यिक आणि सास्कृतिक मंचांसोबतच तिने सेरी (कँपेन फॉर इलेक्टोरल रिफॉर्म्स इन इंडिया)सारख्या निवडणूक सुधारणा कार्यक्रमावर काम करणाऱ्या संस्थेतही काम केलंय. पॅरीसमधील दलित परिषद, बांगला देशातील सेरीचा प्रकल्प अशा मंचांवर जाऊन आपली मतं मांडण्याची संधी तिला मिळाली आहे.
माधवीचं फारच थोडं लेखन मराठी वाचकांसाठी उपलब्ध आहे. काही कवित आणि कथा इंग्रजीतून उपलब्ध आहेत तेवढ्याच. महानगर कवितांमधून तिने घडवलेलं मुंबईतल्या जगण्याचं दर्शन, हे राम सारख्या कवितेतून तिने मांडलेला धर्माचा मुद्दा, माय डिअर डॉटर कवितेत उमटलेली तिच्यातील आईची व्यथा यातून माधवीच्या काव्याची झलक वाटायला मिळते. पारंपरिकतेमधील अन्यायाबाबत, स्त्रीला मिळणाऱ्या वागणुकीबाबत ती परखडपणे लिहिते. आपल्या ‘लॉक्स अँड कीज्’ या कवितेत ती म्हणते,
I have lost my keys
The century old keys
Searching everywhere
आपल्या लिखाणाची किल्ली मात्र तिने हातात घट्ट धरून ठेवली आहे.

नंदिनी आत्मसिद्ध
सी-३, गुलमोहर, महापालिका वसाहत,

Where is her root?
Is it from rig veda or it is from sangam literature.
In rig veda there were 24 women poets . Ganapathi sastri said the number is only 12.
However, there is no doubt accepting swami vivekananda’s speech of Chicago,
Which proudly mentioned the women rishies of rig veda period.
In south India, the oldest sangam literature of tamil , we have 26 women poets .

This two faces are too little to compare due to cultural identity.
Hence I always have the doubt of the single face of the Indian women
Bharatha naari .. ideal indian woman .. six yard saree with matching blouse,
Long hair with fragrance flower, gold or pearl ornaments bangles, anklets,
Mangal sudra , red colourful sendoor in the forehead, what else..?
Deeply looking into this identities will take us to hindu women identity.
so iam leaving this INDIAN WOMEN IDENTITY IS WHAT?
TO U ALL and iam here to share my view of indian languages modern literature
especially women writers poem and the potrait of women in their poems.

History has many instances where women have broken the stereotypical notions of womanhood and taken to writing. Women poet saints like Sakhubai and Janabai in Marathi literature, Andal in Tamil, Mirabai in Rajasthan, Akka Mahadevi in Karnataka were legends in their lifetime. Later, writers like Mahadevi Verma in Hindi struck a forceful tone for the liberation of women in their writings. Lalithambika Antarjanam from Kerala and Ashapoorna Devi in Bengal broke caste barriers and exposed the entrenched patriarchy in these societies.

The words in indian languages show the male domination .
In south indian languages we don’t have masculine gender for widow, prostitute .
women writers cannot write or show their feelings directly. its not allowed by the language
scholars and society also. periyar E V Ramasamy nayackar’s dravidian movement is very
important to fight for the equal rights for the women in the society. gandhi isam, marxisam,
dalitisam , and all the movements idealogy affected womens thinking and writtings.

All these idealogies are become dump in practical life of women.
we all know about rajni tilak, Founder of the Centre for Dalit Alternative Media (CADAM)
and the Naional Dalit Women’s Foundation,
she married a CPI-ML activist despite knowing that comrades privileged their class struggle over caste, which they said was a superficial issue. They both decided to work together. But after marriage her husband didn’t like her independence of thought and her activism came to a halt,”

Like this there were innumerable real life incidents which were affected the women and that
real life experiences coming out very sharply in women’s writings.
The western idea of feminist movement and the african black women rights idealogy
took major role in women’s writings in the 85 – 90 onwards.
women should not do this, women should not write this, women must be like this..
etc etc of all dos and don’ts broken with the real experience and the women writers
used words as their axe to cut all the pushes around them.

Women started writing about labor rooms, kitchens, birth, menstruation, pots and pans and brooms and dusters and marched proudly challenging the mainstream patriarchy.
Motherhood is cherished by men and the pain of delivery is called the next birth or punar jenmam
to the mother. but the real experience of the delivery is written by a.vennilaa, tamil poet

my loud cry from the labor room
not only due to my delivery pain
but for my naked body too.

such experience was never be realised or written before. once the women started writting their
own experience it is very much realistic and something different to the society also.

One label that is easily attributed to women’s work is that they ‘only speak about women’ and are often perceived as ‘feminist’ and hence disrupting the established family structure and peace at home.

The most unacceptable women writers are those who are questioning every aspect of social order. The pillars of the community – marriage, motherhood, control of sexuality and traditions must be preserved for the interests of preserving the culture. Many sexist remarks are flung towards women who have ventured to write about women’s sexuality and their bodies.
when the tamil poet kutty revathy’s poem MY BREAST and the same title is given to her collection
of poems , it was seriously creticised by the critics and the male dominated society. Most writers and critics are male, and women found it very hard to establish their writtings . in some cases they really require the
god fathers.

Readers and critics treat similar literature from men and women writers differently. When Malayali writer Madhavi Kutty , in english she wrote in the name of kamla das wrote on lesbianism, she was severely criticized; when a male writer wrote on the same topic, he was applauded.

The hardest challenges for most women writers come from within their families and often from themselves too! Family compulsions, to be a ‘good’ daughter, mother, wife, etc. have locked her into the ‘good girl syndrome’ that the majority of women writers suffer from.
Marriage and family , the very strong institute in our culture. some feminist are dead against the marriage structure life. periyar EVR the famous rationalist thinker always insist that marriage is an agreement between a man and a woman. as long as both the parties are happy in their
agreement they can stay together, marriage is thats all.. . Iam very much respecting Periyar but I feel periyar also not able to realise the women’s status in the society, a woman inside the marriage is sometime better than a woman outside the marriage structure.

Marathi poet kavita mahajan poem Hunger is very sharp in this operation.

Yes Iam your slave master,
I want all these bonds
I voluntarily accept
the feeling of lost freedom
My chain is in your hand
you are exhibiting me flaunting me
and I too allow myself to be exhibited

Don’t ever speak of freeing me master
even out of extreme love for me…
outside there are innumerable chains, innumerable cages
innumerable whips, countless hands with stale food
waiting, master
let me be your slave..

kavita mahajan’s another poem Modest explains how women treat the other single women
who lived without the partner.

In women’s writings the use of Mythology is the best in indian literature. we know india is
famous for innumerable god and goddess, epics, folk stories of small gods etc.
In order to bridge the gap between urban and rural consciousness, between the past and the present, this trend which is very much visible in the post-modernist poetry scene . Mythic thoughts, in fact, are attempts to mediate the gaps between continuity and change, thereby authenticating the idea of ‘total poetry’.

Punjabi poet vanita’s poem “IAM NOT SHAKUNTALA” is the best example for this.
“if rings sanctify marriages
I refuse to play shakuntala
O Dushyant!
If one dares forget me flesh and bone
I just won’t let a ring revive
And kindle memories
If you need a ring to recall me,
Forget me for good, O Dushyant!
I’ll deliver Bharat
And for this delivery
I won’t go
Either to dismembered Marich Rishi
Or even to Kanva Pita!

It has a value-structure. It is a rediscovery of the past for the present, and an adaptation for the future.
The same poem motherhood is cherished.
This shakuntala is against dushyant not against her child Bharat.\
she is telling ,

But Bharat I definitely will deliver
And for him I’ll not trace out a ring
From a fish’s belly
To this I’ll prefer offering him
A fish home ocean father
And the mother earth.

using similar mythological situations, a broader dimension is given to the present-day chaotic condition in which humanity is living today. .
kamala das poem ‘ the dark one’ .. she wrote,
‘your body is my prison, krishna
i cannot see beyond it.” u can applied this lines with feminist point of view and also spiritual point of
view.

One individual’s experience just shift towards the larger reality
And become part of world women’s realisation .
Jyotsna milan’s hindi poem ‘being her back’ she wrote,

Half way down the road
She turned and looked back
There was no road no field
Neither the town nor those houses
Nor those people
No trance of anything
From where she began

As if someone
Behind her
Had carefully been erasing
The life she lived!

after reading this poem i have remembered the following lines of ‘Song of an African Women’:

I have only one request.
I do not ask for money
Although I have need of it,
I do not ask for meat . . .
I have only one request,

And all I ask is
That you remove
The road block
From my path.

women’s writing doesn’ t have
Any country, language or religious identity.

In kerala the suicide rate is very high compare to other states. at the same time
the percentage of educated people also high. why this problem in the society?
many families the husband is gone to mostly arab countries and leaving his
wife and children at kerala. this will be there in UP, bihar , tamil nadu and other states
also. the phychological problem of the women is not noticed by the society.
hence i wrote this poem

Dubai Husband

Are you searching the pearl
In the oil well of the ocean
Dear dubai husband
Are you disappointed?

Iam not your arab desert
To live with the summer rain
Which comes once in two years.

this issue of women is not new. women faces this loneliness long long back onwards. but
they cannot write or speak openly this.

Politics
——–
Kamala Das poem “an Introduction” is a polyphonic text.the opening statement ,
I don’t know politics’ has an ambiguous tone that comes from a woman’s marginalised position in society. The society does not expect a woman to deal in politics, she is only the victim of politics so that the names of those in power hold no content for her.
This may sounds odd to us. Sonia Gandhi, menaka Gandhi, priyanka, kanimozhi, mayawathi mamthaaji ,sushmaaji the long list of present politics
Personalities are in the power game. But just because they were all in the power seat Can we assure that all women in India got their rights and freedom ?
My poem criticized this women empowerement in politics!

,We want we want
Women rights we want
We want we want
Equal rights we want
We want we want
33% we want
to say all these we want
minimum qualifications
for the entrance exam

1)widow of the national neta
2)daughter of the leader

jana gana mana
bharatha mathaakki jay

India has world’s largest number of professionally qualified women.
* India has largest population of working women in the world.
* India has more number of doctors, surgeons, scientists, professors than the United States
but indian woman cannot enter into the holy places.

In western assam, Barpeta distirct has a vaisnavite satra imposed ban on entry to former prime minister indira gandhi, writer amrita pritam,
nabaneeta deb sen . In kerala Lord Ayyappa temple in sabarimala, right from 10 years till 50 years women are not allowed entry into the
temple. why? the reason was to presereve the ‘purity’ of the worship place becasue traditionally menstruating women considered ‘unlclean’.
in tamil language this is called ” theeddu” from this word theedu , the word theendamai arrived.
theendaamai means untouchablility.

I have remember one more incident regarding this issue. when the former prime minister Indira Gandhi fixed her appointment to meet kanchi sankarachaari. he agreed and he met her not in the usual place but the backyard that also nearer to the well.
because as per hindu sastra , kanchi sankaraachari cannot meet the widow directly. water should be there inbetween..
something like this nonsense excuses were given.
this issue is very cleverly given by poet kanimozhi.

Northern india due to ice cold
the pujaari can wear full coat-suit with shoes
if u cannot able to go to thirupathi
no problem
go to Tnagar temple and do the pooja
its difficult for u to follow 45 days fasting
that too no problem
do fasting only for 3 days
that will do for ayyappaa
hare rama temple
we have english man as priest
at indonesia temple
u can go inside with chappals
for lord ganesha
u can offer chicken briyaani
now we have law
that all caste people can go to the temple
but allover the world
our lord shiva
never allow women
on those days..
(its not exact translation, iam just summarised)

now Iam raising this question.

women > purity > worship place ..this issue is a women problem OR the social problem?
women organisations are fighting against this issue and women writers are writing this issue
So the male dominated society is still treat this issue as women issue.
I remember writer ambai’s comment on this.
Recently we have invited writer C S Lakshmi , we called her AMBAI in our intellectual forum meeting. she said some interesting facts on this issue. her short stories book a A KITCHEN IN THE
CORNER OF THE HOUSE was introduced by her writer male friend. he said in this book,
four short stories written on women issue and rest are experimental testing stories.
Ambai remarked Testing whom? if the women writes her issue it is labelled as women’s issue
but if the man writes the same issue it will become a social issue .

why the society is not ready to take this as genral, why they put this rubber stamp that these all are
women issues, women problems.
one reason for this is, the religious faith. if we started to find the roots of this custom, it will
attack the roots of many religions, many holy writtings and sastraas. we, women wrtiers also
partly responsible for this. we write about this problems only but we never think of the
roots of the problems,
we never asked who said this?
where it is written?
who gave this authority to some brains to reject my rights?

before ending my speech i would like to read one of my poem.

Locks and keys
——————-

I have lost my keys
The century old keys
Searching everywhere

Which key
For which lock?
No body asked
No body told
No body checked
Still
We used to walk
Thousands of years
With the punch of keys
Always in the waist.

Now it is scary
To walk with my waist
Without the keys.

I don’t remember
Who gave it?
I never tried
To open the locks
With any of my keys

Trying to recollect
The history of keys
My mother
Mothers mother
Mothers mothers mother
Grand grand mothers
All their keys
Together joined
With the keys
I got from my inlaws

Big and small
All the keys
One after one
Decorating my
Costly silver key chain
Oh no I have lost
Lost the key of my generation

Tell me
What shall I give to my daughter?
Tell me
Which key
I will handover to my daugher in law?
Somewhat
They should discover
Not the keys I have lost
But the way to
Break all the locks.

thank you all.
(seminar on 17/4/2011 at DAV college by Sakitya Sangithi, Marathi )

I

National highway

Red signals are shining

With night call centers

The sunlight of her house

Is sleepingin the daytime

Sudden death of her mother

Reserved this seat

In this century old office.

didn’t know

How to fill-up her resume

Couldn’t answer

All their questions in the interview

All these negatives

Added many plus

Her job is confirmed

For ever in this office

Sometimes their language is new

She can not speak

But they never complaint

Her service is poor.

No distress ion

Never felt guilty

But sometimes

The ants bite

On her nudity

‘If one among them

Could be my father!’

My dear daughter

Why are you punishing me?

As a little baby

In the crying cradle

I left you

With the baby sitter

With your feeding bottle

Are you punishing me

For that?

Dear..

Holding my hands

And walking like a poem

Your school bag with me

Crying loudly on the road

Asking me to come to your school

Everyone on the road

Watching you and me

I had left you in the school-bus

And ran to catch my train

-today-

i am crying in silence

when will you come to me?

Little baby

You have given me

The best awards of the world

That is me – the mother-

Baby..

Still my hand were holding you

And chest were feeling your smell

No it is not at all a dream

My dear

To fulfill your dreams

My dreams were sold

I was running to get everything

Under the sky

Just for you

And your excellance

In this running race

You know baby

What I have got?

This is my last breath

Waiting for you

You are saying

‘exams for your children

no holidays etc etc’

do you know

there is no holidays

for the yama raj.?

I am just begging your one day

Come dear

The day will not for me

It will be the day of mother and daughter

You .. young mother

Come soon

It will be the

Day for us.

]]> http://puthiyamaadhavi.wordpress.com/2009/03/21/my-dear-daughter/feed/ 1 puthiyamaadhavi mumbaby http://puthiyamaadhavi.wordpress.com/2009/03/21/hey-raam-%e2%80%a6/ http://puthiyamaadhavi.wordpress.com/2009/03/21/hey-raam-%e2%80%a6/#comments Sat, 21 Mar 2009 08:44:18 +0000 puthiyamaadhavi http://puthiyamaadhavi.wordpress.com/?p=35 Continue reading →]]>  Hey Raam..

Why your birth

Becomes a curse?

Whenever your crowning ceremony comes

Our humanityhas been exiled.

Hey Raam

Why have you got rebirth

From Godse’s gun

And Mahatma’s death?

Hey Raam..

Your ramarajya was the witness of vaalivadha

And thekiller land of human rights

Hey Raam

Why seetha’s body was burnt alive

In your agni –paritchaa?

Hey Raam

Youare living even in the

Monkey’s heart

But

Refuses to stay on rental

With men’s heart!

Hey Raam..

We have destroyed the I-cards

Issuedby your kingdom

The I-card of Hindu

-Muslim

-christian

-sikh

All were burning under the firewood.

Hey Raam..

We don’t need

Any avathaara purush!

We were exiling them out

From the Indian continent

Hey Raam

This is not the order of

Your king dashrathaa

This is not the wish of

Your queen kaikaye

This is the curse of seethaa

The daughter of

Bhoomi-maathaa!.

Four faces

Eight hands

Deadly killing weapons

Which had destroyed the Asuraas

The forts

And the flags

All that you have

Then why my god

Still you have asked for the

Black-cat?

How to get in?

Any time

Any where.

the rushwill be there always

Getting in or coming out

Can you decide?

stand in the right side

Or wrong side

Inside

Outside

There is no guarantee

getting down at right side.

Starchy ironing cotton sarees

Walking with costly Bata legs

Allwill be crumbled

The city never sleeps

It runs with wooden legs

With its magestic steps

It walks through the lights of human eyes

To reach the point of glory

Reddish lipstick

Sleeping windows

Pink bra laces

With back open blouses

Vegetable baskets

Waiting for the dadar station

Flowers girls selling the flowers

Like a dancing women at kala ghoda

The baby is sucking themilk

Andwatching the crossing trains

The mother is sleeping

With her front open

The door side is dumped

With bags and beggers

Jakkas team

Walking in style

Their nylon sarees

Showing their hips

A young girl

With a ring on her navel

Born with her cell phone

My face will be there

Hanging somewhere

The smelling fishes

Sleeping under the seats

Vadaa pav mixes with the fragrance of

Jasmine flowers

Morning oil path

Shining in the flying hair

It is sweating

And wetting my petticoats

My seat will be there

In between the checchi’s shoulders

And mauvsi’s thigh

It is very rare to get that gap

Sometimes it mayclick

At that time

I have to finish the lines

Before my station arrive

To confirm

Me and my poems were still alive.